Een Ander Kijk Op NieuwJaar

Lieve lezer,

Vorige maand schreef ik over de stilte van de winter - over hoe de natuur ons uitnodigt om te vertragen terwijl de wereld om ons heen juist sneller lijkt te draaien. Over de wijsheid van het water-element en onze nieren, die in de winter vragen om rust zodat we onze 'Jing' - onze levensessentie - kunnen aanvullen.

Nu 1 januari nadert, wil ik je meenemen naar culturen die het nieuwe jaar heel anders benaderen. Niet als een krachtige reset midden in de donkerste wintermaand, maar als een viering die meebeweegt met de seizoenen.

Het Chinese Nieuwjaar: Intuïtief Meebewegen

Het Chinese Nieuwjaar - in 2026 op 17 februari - wordt niet voor niets "Chunjie" (春节) genoemd: letterlijk het Lentefestival. Dit feest markeert het einde van de koudste winterperiode en de eerste tekenen van de naderende lente.

Nu vraag je je misschien af: februari, lente? Hier in Nederland zijn januari en februari vaak de koudste maanden. En toch zit er iets in deze timing dat resoneert. Het gaat niet om het weer buiten, maar om de beweging die onder de oppervlakte begint. De dagen worden al merkbaar langer. Ergens diep in de koude grond roeren de eerste wortels zich. Het is niet de lente zelf die wordt gevierd, maar het eerste teken dat zij eraan komt.

Dit festival ontstond in oude agrarische samenlevingen, waar mensen diep verbonden waren met de cycli van de natuur. Ze wisten wat wij soms vergeten: je kunt niet oogsten wat je niet eerst hebt laten rusten en ontkiemen.

Nowruz: De Nieuwe Dag op de Lente-Equinox

Nog intuïtiever is Nowruz, het Perzische Nieuwjaar, dat al meer dan 3000 jaar wordt gevierd. Nowruz valt precies op de lente-equinox - rond 20 of 21 maart - het moment waarop dag en nacht exact even lang zijn.

Het woord 'Nowruz' betekent letterlijk 'nieuwe dag'. Meer dan 300 miljoen mensen vieren dit feest, van Iran tot Centraal-Azië. Het draait om wedergeboorte, vernieuwing en de triomf van licht over duisternis.

Een traditie die mij bijzonder raakt is de Haft-Sin tafel, waarop zeven symbolische items die met een S starten in het Farsi (de Perzische taal) worden geplaatst. Eén daarvan is 'Sabzeh' - gekiemde granen of linzen die wedergeboorte symboliseren. Weken vóór Nowruz worden deze zaadjes gezaaid, zodat ze precies met het nieuwe jaar ontspruiten. Dit staat voor wedergeboorte, het verwelkomen van een nieuwe cyclus.

Dit beeld blijft bij me: het zaadje dat in de donkere aarde ligt te wachten. Niemand verwacht van dat zaadje dat het in januari al bloeit. Het mag rusten, energie verzamelen, en op zijn eigen tijd doorbreken.

De Tegenstrijdigheid van 1 januari

En toch is dat precies wat we van onszelf vragen in het westen. Op 1 januari - midden in de winter, wanneer de natuur nog diep in rust is - stappen we vol goede moed het nieuwe jaar in. We schrijven ons in bij de sportschool en starten ambitieuze projecten. We proberen te bloeien terwijl de grond nog bevroren is.

Wat als we dit jaar iets anders proberen? Niet de druk om op 1 januari met een 'schone lei' te beginnen en direct hard te werken aan goede voornemens. Maar de winter omarmen voor wat zij is: een tijd van naar binnen keren en opladen.

Je kunt natuurlijk wel zaadjes planten. Intenties van hoe je je zou willen voelen de komende seizoenen. Niet als harde doelen die je vanaf dag één moet najagen, maar als zachte wensen die je de tijd geeft om energie te verzamelen. Die mogen ontkiemen en bloeien wanneer zij - en jij - er klaar voor zijn.

Jouw Innerlijke Seizoenen

En hier wordt het nog interessanter. Want naast de seizoenen buiten, dragen we ook seizoenen in onszelf.

Als je een menstruatiecyclus ervaart, ken je misschien al de innerlijke winter, lente, zomer en herfst. Je innerlijke winter - de dagen van je menstruatie - is een tijd van loslaten en naar binnen keren. Je innerlijke lente brengt nieuwe energie en frisse ideeën. Je innerlijke zomer - rond de ovulatie - is vaak een tijd van expressie en verbinding. En je innerlijke herfst nodigt uit tot afronding en reflectie.

Het kan heel contra-intuïtief zijn om enkel met de uiterlijke seizoenen mee te bewegen. Wanneer de wereld van je vraagt om in december te stralen en sociaal te zijn, maar jouw lichaam in haar innerlijke winter zit, kan dat wringen. Jouw innerlijke kompas mag er zijn, naast de kalender aan de muur.

Ervaar je geen menstruatie (meer), dan kun je de maancycli volgen. De nieuwe maan als een tijd voor nieuwe intenties, dingen plannen, vooruitkijken. De volle maan als een tijd van vieren, het oogsten van wat je hebt gezaaid.

Deze cycli - of ze nu in je lichaam leven of aan de hemel staan - kunnen een helpende hand bieden in het navigeren van je leven. Ze herinneren ons eraan dat er een tijd is om te zaaien en een tijd om te oogsten. Een tijd om naar buiten te gaan en een tijd om naar binnen te keren. Dat we niet elk moment van het jaar dezelfde energie hoeven te hebben.

De Wijsheid van de Natuur omarmen

Wat als een nieuw begin niet iets is dat we afdwingen op een willekeurige datum, maar iets dat we mogen ontvangen wanneer de tijd rijp is?

De wijsheid van het Chinese en Perzische Nieuwjaar herinnert ons eraan dat we deel uitmaken van een groter ritme. Dat rust geen luxe is die we moeten verdienen, maar een essentieel onderdeel van de natuur. Dat de zaadjes die de winter doorbrengen in de donkere aarde niet lui zijn - maar kracht verzamelen voor wat komen gaat.

Dus terwijl de wereld om je heen op 1 januari vol goede moed vooruit rent, mag jij kiezen. Misschien plant je zachtjes een paar intenties, als zaadjes in de grond. Misschien gun je jezelf nog een paar maanden van winterrust. En misschien, wanneer de lente echt aanbreekt - rond het Chinese Nieuwjaar in februari, of Nowruz in maart - voel je vanzelf de energie om te groeien.

Met warme groet,

Manoek

Wil je rust omarmen in de winter? Je bent van harte welkom bij Winter Yoga Special op zondag 18 januari 2026!

Klik op deze link voor meer informatie: https://www.studiotreeoflife.nl/details-en-registratie/omarm-de-winter-yoga-special